تابستان سه سال پیش بود که در میان سروصدای دم صبح کولر و خروس های همسایه، مادر فهمید که برادر، اتاق ِزیرشیروانی را با همه کتاب ها و نوارها و پوسترها گذاشته و رفته است. دو سه روز اول به انتظار گذشت. سرزدن به بیمارستان ها و کلانتری ها و حتی به بهشت زهرا و پزشکی قانونی و اداره آگاهی، برنامه دو سه هفته اول بود. پدر ِ تازه بازنشسته شده، کاری نداشت جز رفتن و خبر پوچ آوردن از هر کجایی که ذهن، حتی اندکی احتمال بودن برادر را در آن جا می داد. دوستان اندک برادر، بارها سوال پیچ شدند. آن ها گیج تر از ما بودند. آخر یک دانشجوی سال سوم ادبیات و شیفته مارکز و جویس و هدایت کجا می توانست رفته باشد؟ اروپا، محال است. آمریکا ، اصلا حرفش را نزن.  کویر و دریا هم بهانه ای نبود که این مرغ ِخانه نشین را که کرم ِکتاب بودنش، مثال همه فامیل بود، از خانه به بیرون راهی کند. راهی شدنی که پشتش هیچ خبر و نشانه ای برای قلب پیر مادر و چشم عمل کرده پدر به جا نگذارد. اما اتفاق افتاده بود. غیبت برادر بعد از چاپ عکسش در روزنامه های صبح و عصر، به عادت همیشگی خانه ما تبدیل شد. اتاقش جایی شد برای نمازهای مادر و خلوتی برای اشک های پدر. پیراهن هایش اتوخورده و پاک توی کمد ردیف شده بود کنار سه شلوار و یک کت که مبادا بیاید و لنگ پوشیدن چیزی باشد. پدر هرروز صبح یک نان اضافه می گرفت و قبل از آنکه در آشپزخانه بنشیند به هوای ناشتا، سری به اتاقش می زد.

آخرین تصویر برادر این بود؛ یله روی تخت با کتابی جلد شده از روزنامه و آخرین صدایی که از او در خانه پیچید این که برای شام پایین نمی آید. دل مادر می سوخت که چرا شب آخر غذایش را در سینی نگذاشته بود تا به بهانه شامی و دو پر گوجه و خیارشور از تنها پسرش بپرسد که در دلش چیست؛ شاید زبان کم کار ِ همیشه در دهانش می گفت که برای نابود کردن همه این خانواده کوچک، چه نقشه هولناکی در سر دارد...*

.

.

پی.اس1: * یکی نبود، یکی بود – علیرضا محمودی – همشهری داستان دی ماه 90...

پی.اس2: همه خاکسترش را باد می برد... وجودش را جهان از یاد می برد...

پی.اس3: در راستای پست قبلی: امير جعفري در گفتگو با خبرگزاري مهر , تبريك خود را اين چنين بيان كرد :
جایزه فیلم "جدایی نادر از سیمین" را به مردم، اهالی سینما و فرج‌الله سلحشور تبریک می‌گویم. همین...