گاهی پیش می آید که هرچه سعی میکنی تا بنویسی بلکه کمی فشار از روی دوشت برداشته شود، باز نمیتوانی. یا حتی وسواس نمیگذارد نوشته هایت پست شود. الان من در چنین شرایطی گرفتار شده ام که حرف هست و اتفاقات مختلف و موضوعات گوناگون وادار به نوشتنم می کند. اما یک چیزی اجازه انتشار نمیدهد. یک چیزی که خودم هم ازآن سردر نمی آورم. به هر حال امید دارم که سال جدید سالی پر از یکرنگی و امید و آرزو و سلامتی و خنده باشد. امید دارم...

ایام را مبارک باد از شما

مبارک شمایید!

ایام می آید تا به شما مبارک شود!...*

.

.

پی.اس1: * شمس تبریزی...

پی.اس2: این روزها عاشق گوش دادن به دو دقیقه ابتدایی آهنگ عاشقانه های علی بلیغی هستم. به محض اینکه فهمیدم ابتدای آن مربوط به کدام آهنگ است آن را در وبلاگ میگذارم...