برای ما که سال های زندگی مان در فاصله های دو ساله بین جام جهانی و یورو معنا پیدا میکند، هر چقدر هم تعداد دیدارهای باشگاهی در این سال ها بیشتر شده و تقریبا هر هفته ستاره های محبوبمان را می بینیم باز هم با رسیدن یورو یا جام جهانی هیجان زده می شویم. دیدن این همه ستاره در کنار هم آن هم هر شب مثل رفتن به "کارخانه شکلات سازی ویلی وونکا"ست. غلت زدن در رویا...

باید همه "شکلات" ها را بچشیم ممکن است همه تیم ها را دوست نداشته باشیم اما نباید هیچ دیداری را از دست بدهیم. شاید تیم قهرمان یک دانمارک یا یونان دیگر باشد. نباید حسرت ندیدن یک بازی تیم قهرمان در دل مان بماند. شنیدن یک "قصه پریان" از میانه های داستان اصلا راضی کننده نیست. نمی خواهیم ثانیه ای را از دست بدهیم. از اولین سوت تا آخرین بوسه بر جام قهرمانی را...*

.

.

پی.اس1: * خیلی دوست داشتم نویسنده این مطلب من بودم. چه ذهن فعالی داشته نویسنده که از کارخانه شکلات سازی اسم برده... مطلب رو از ویژه نامه "تب سبز" روزنامه گل انتخاب کردم...

پی.اس2: امشب افتتاحیه یورو 2012...